Leestijd: 2 minuten

De afgelopen jaren voelde ik me een beetje verloren. Ik probeerde bij te blijven met het nieuws, las volwassen boeken en keek naar het gewone journaal, maar in plaats van dat ik me geïnformeerd voelde, werd ik er vooral verdrietig van. Er zat zoveel negativiteit in, en misschien nog wel zwaarder: de manier waarop alles gebracht werd. De toon, de beelden, de voortdurende nadruk op wat er misgaat.
Langzaam merkte ik dat het me leeg trok. Alsof alle kleur uit mijn dagen verdween.

Op een gegeven moment besloot ik het gewoon even los te laten. Geen nieuws, geen sociale media, geen kranten. Een soort stilte. In het begin voelde dat als een opluchting — de rust die ik al zo lang zocht. Maar na een tijdje begon er iets te knagen. Ik miste iets. Niet de chaos of de spanning van het nieuws, maar het gevoel van verbinding met de wereld. Het gevoel dat ik iets kon leren, iets kon ontdekken.

Kinderboeken en het Jeugdjournaal

En toen gebeurde er iets onverwachts. Ik begon weer kinderboeken te lezen — eerst gewoon uit nieuwsgierigheid, maar al snel merkte ik hoeveel plezier het me gaf. Kinderboeken hebben een bijzondere kracht: ze zijn eerlijk, fantasierijk en vaak vol levenslessen, zonder dat het zwaar aanvoelt. Ze nemen je mee naar werelden waarin alles mogelijk is, waar je kunt dromen, lachen en leren tegelijk.

Tegelijkertijd ontdekte ik het Jeugdjournaal opnieuw. Wat een verademing! Het vertelt precies wat er in de wereld speelt, maar op een manier die helder, eerlijk en begrijpelijk is — zonder dat het me verdrietig maakt. Geen sensatie, geen harde meningen, maar gewoon uitleg. En daardoor voel ik me weer verbonden met wat er gebeurt, zonder overspoeld te raken.

Weer leren met plezier

Wat ik vooral merk, is dat mijn nieuwsgierigheid weer leeft. Ik leer elke dag iets nieuws — over dieren, mensen, plekken, wetenschap, de natuur. Dingen die ik anders misschien achteloos voorbij had laten gaan.
Het mooie is: ik voel me weer openstaan voor de wereld, maar op mijn eigen tempo. Niet vanuit angst of overprikkeling, maar vanuit oprechte interesse. Dat enthousiasme, dat gevoel van “hé, dat wist ik nog niet!”, dat was ik kwijtgeraakt. En nu is het er weer.

Een lichte manier van leven

Soms denk ik dat we allemaal weleens vergeten dat het leven niet altijd zwaar hoeft te zijn om waardevol te voelen.
Voor mij betekent dat nu: kinderboeken lezen, het Jeugdjournaal kijken, en mezelf toestaan om met kinderlijke verwondering de wereld te bekijken.
Want als je met open ogen kijkt — met nieuwsgierigheid in plaats van oordeel — dan voelt het leven ineens een stuk lichter.

En misschien is dat wel precies wat volwassen zijn écht betekent: niet het verliezen van verwondering, maar het opnieuw leren toelaten. 🌟